Rodzina Gilbertów wiodła spokojne, o ile można tak rzec, życie. Matka Jamie była krawcową, ojciec zaś nauczycielem. Siostra dziewczyny pomagała matce przy pracy.
Jamie jako szesnastolatka chodziła do szkoły i zajmowała się głównie przyswajaniem nowej wiedzy. W wolnych chwilach tak samo jak jej siostra, pomagała matce.

Dystrykt 3 znajdował się dość blisko Kapitolu, co zazwyczaj wiązało się z bogactwem. I właściwie tak właśnie było. Przed Rebelią. Teraz żyło się tam gorzej.
Niemniej Quinn przez 15 lat swojego życia nie narzekał na stan majątkowy. Owszem, żyli bardzo skromnie, ale jego rodzice starali się jak mogli, by ich jedynemu synowi niczego nie brakowało. A on nigdy nie potrzebował wiele. Jakby nie patrzeć, miał ogromne szczęście urodzić się akurat w Dystrykcie 3. Zawsze odstawał od rówieśników wzrostem i posturą, był zwyczajnie słabszy. Nie miał żadnych predyspozycji do walki czy to wręcz, czy na odległość (problemy ze wzrokiem). Jedyne, co go ratowało to chęć chłonięcia wiedzy. Pod czujnym okiem ojca, od najmłodszych lat uczył się sztuki inżynierskiej. Kiedy nauczył się tworzyć różne drobne wynalazki, nagle znaleźli się przyjaciele. Oczywiście tacy typowo na chwilę, ale przynajmniej odciągali od niego wrogów. A Quinn mógł robić to, co kochał.
Aż do czasu, gdy wyciągnięta karteczka zawierała jego imię i nazwisko.
Ciągłe powtarzanie "To nie ja. To nie ja. To nigdy nie będę ja!" w niczym nie pomogło. Doskonale wiedział, że nie ma szans w starciu na śmierć i życie, bo czymże będą cztery dni szkolenia w porównaniu do lat spędzonych w Akademii, jak to ma miejsce w 1, 2 i 4 dystrykcie. Kiedy dostał ostatnie chwile z rodziną, miał pewność, że już nigdy ich nie zobaczy. Ale nie płakał.
Miał nadzieję.
To było jedyne, co mu pozostało. Głęboka nadzieja, że w pewien nieokreślony sposób wszystko będzie dobrze. Patrząc, jak superszybki pociąg zostawia w tyle jego dystrykt, a on sam zostawia dotychczasowe życie i starego siebie uświadomił sobie, że już nie boi się śmierci. W pewnym sensie przecież i tak umarł w momencie, kiedy jego nazwisko zostało odczytane z karteczki. Zostało mu tak mało czasu, że postanowił wykorzystać go jak najlepiej. Przecież może jeszcze pokazać, że nawet będąc słabym można być silnym i umrzeć z podniesioną głową, przelewając krew w imię swojego dystryktu. Może jeszcze poruszyć serca widzów i sponsorów. Może jeszcze mieć okazję uratować komuś życie, choćby to miało przedłużyć je tylko o 5 minut. Lecznictwa musiał się nauczyć ze względu na swoją kruchą matkę, która była nadwrażliwa na wszelkie urazy. Kiedy ojciec bywał w pracy, to Quinn pomagał jej tamować krew czy zmieniać okłady z leczniczych roślin. Miał nadzieję, że nie będzie musiał wykorzystywać tej wiedzy w praktyce, ale... starał się być przygotowany na wszystko. Nikt nie może przewidzieć, jak potoczą się Igrzyska.